Mono Książkurs

MONOGRAM – z greckiego. monos – pojedynczy oraz gramma – znak, litera – to 2-3 litery powiązane kompozycyjnie. Stosowany niegdyś do znakowania zastaw stołowych, sztućców, haftowany na pościeli i ubiorach czy grawerowany na biżuterii. Na przełomie XIX i XX w. na tyle popularny, że wydawano wzorniki monogramowe, z przykładami do haftu czy grawerowani, teraz znów wraca do łask. Nie jest już co prawda haftowany na wnoszonych w posagu kompletach pościeli, czy kompletach sztućców, ale wraca na wizytówkach i papeteriach. Bywa i nawiązujący do tradycji, szczególnie w formie pisanki czy ozdobności, jak i bardziej nowoczesny, idący w kierunku prawie ascetycznych form, nieczytelnych na pierwszy rzut oka liter, dostosowany do współczesnych percepcji i możliwości ekspozycji.

Przywołałem temat monogramu nie bez przyczyny. Mam otóż zdublowaną książkę LogoLounge: 2,000 International Identities by Leading Designers [Paperback] i chętnie oddam ją w dobre ręce.

Ale jak sprawdzić, że dobre te ręce? postanowiłem więc zrobić małą rywalizację zainteresowanych – Mono Książkurs.

Mono Książkurs – warunki:

Ksiązkursowicz podsyła wykonany przez siebie i dla siebie monogram, zgadzając się na jego opublikowanie na moim blogu. Warunki techniczne: Czarno-biały w jpg lub gif, max 450×450 px, max 72 dpi. Mile widziany komentarz.
Zabawa trwa do końca września, 30.09.2010. Po zakończeniu nadesłane prace pokażę na blogu, a dwuosobowe jury wybierze Dobre Ręce, w które trafi książka.

Aha, jeszcze adres mailowy – alw/małpa/post.pl, w temacie „Mono Książkurs”

Cottbus nowe już

Pamiętacie super logo Cottbus, prezentowałem je rok prawie temu pod tytułem „Mistrzostwo świata”.
Widać obśmiewanie na portalach graficznych oraz blogach podziałało na wyobraźnię decydentów i jest nowe logo promocyjne.

Info za Design Tagebuch.

Przesyt i asceza

PRZESYT

Tak a propos przesytu, przedobrzania i utykania w logo,wszystkiego co przyjdzie do głowy,  mam nowy przykładzik znaku promocyjnego. Wielość szczegółów to niestety choroba bardzo wielu nowo powstających znaków.

Znak gminy Olszewo-Borki

Co zostaje ze szczególików zabudowań widać już na stronie www.  Znak nadaje się do ekspozycji w wielkości  plakatu, wtedy każdy szczegół czytelny, ale już nie na małe powierzchnie, np. długopisu, bo zostaje czytelny tylko „wiatraczek”. Twórca nie wziął pod uwagę że, jednak, w większości wypadków znak będzie funkcjonował właśnie w małych wielkościach. Duże powiększenia logo będą incydentalne.

ASCEZA

Sopot dla odmiany zaprezentował pełną i dobrą ascezę w projektowaniu logo, choć przyznam trochę mdłą.

Znak dla zielonych przestrzeni Sopotu „Sztuka Natura Sopot” opracowany został przez Motor Studio s. c. z Krakowa.
Żeby nie było tak słodko, z tą dobrą ascezą,  jedno alej – brak wyakcentowania słowa Sopot,zwrócili na to także uwagę koledzy w dyskusji na Goldenline. Jakoś mi to ujednolicenie ważności słów  „Sztuka Natura Sopot”  nie leży i w sumie znak sprawia wrażenie nieco mdłego w wyrazie. Zobaczymy jednak jak to będzie w użyciu bo wizualizacje na razie też nieco mdławe.

Odrębną sprawą, moim zdaniem, jest brak powiązania z istniejącym już, od dłuższego czasu, znakiem promocyjnym Sopotu,

ale pewnie się czepiam…

Przyjazna cepeliada

Z  remanentów na GL wyciągam dziś cepeliadę znakową, pod wdzięcznym tytułem „Przyjazna wieś”

Stosownie do zapisów regulaminu konkursu na zaprojektowanie znaku graficznego (logo) konkursu „Przyjazna Wieś” organizowanego przez Sekretariat Centralny Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich, a zwłaszcza w odniesieniu do zapisu pkt. VII Ocena, Komisja Konkursowa w dniu 7 lipca 2010 r., dokonała wyboru jednego, najlepszego projektu przy zachowaniu anonimowości zgłoszonych projektów.

Skład jury – Zastępca Dyrektora Departamentu, Naczelnik Wydziału, starszy specjalista, Naczelnik Wydziału i główny specjalista (zapis rangi zachowany zgodnie z oryginałem). Znaczy słuszny i po linii.

„[…] przy ocenianiu prac kierowano się względami funkcjonalnymi i artystycznymi zgłaszanych projektów. „

Jury miało zapewne bardzo dobre podstawy merytoryczne do oceniania, tej funkcjonalności i artyzmu, w końcu w Polsce wszyscy znają się perfekt na wszystkim. Najważniejsze oczywiście kryterium oceny,  ważkie i jedyne jak sądzę,   to sakramentalne  „mi sie…”.  Wygrywa ten, co ma najwiecej misiów, proste.

Miał być co prawda znak promujący konkurs na najlepsze projekty infrastrukturalne realizowane na terenach wiejskich pn. „Przyjazna Wieś”. Ciekawe swoją drogą,  że o zgodności z założeniami nikt się nie zająknął.  kto by tam sobie zawracał głowę szczegółem i mało zrozumiałym słowem „infrastrukturalne”. Wieś to wieś i szlus.

Cały plon konkursu, sądząc po prezentacji, to przywołana przeze mnie cepeliada w najlepszym wydaniu – słoneczka, drzewka, serduszki, stodółki, panny w strojach jak należy ludowych, wiatraczki, koguciki i druciki  und so weiter. Z jednej strony jednokanałowe myślenie, bez głębszej refleksji o co chodzi, jest hasło „wieś” to sru domek, słonko, serducho, toż – wsi spokojna, wsi wesoła – mawiał poeta. Z drugiej strony myślenie pobożne – będzie sobie ładne logo i sprawi cud, najważniejsze by NAM się toto podobało.

Niegdyś mój mentor, przy kielonku, był łaskaw stwierdzić sentencjonalnie – „właściwie to wszystko wizualne, co komu do łba przyjdzie, można nazwać znakiem/logo. Bo w końcu jest to jakieś znakowanie, czasem  tego co trzeba, ale częściej bywa to znak nieudolności twórcy i niefrasobliwości zleceniodawcy.”

Pewnie miał rację i właściwie, kontemplując znak własny organizatora, nie powinienem mieć pretensji…

– majo co lubio – jak mawiał pan Zenek, taki styl wizerunkowy – przaśnie,  zgrzebnie, ludycznie, tanio finansowo a bogato rysunkowo i aby coś było „ładne” DLA NAS  i „misie” PODOBAŁO. Taka karma.

Aaaa… zapomniałem… poczytajcie wpis Krzysztofa Bochnackiego „marność nad marnościami i wszystko marność” na zasadzie kompletu, koniecznie.