Pociąg do nieba

Kursuje w dni powszednie i niedziele tylko z Wrocławia. Kolejny dobry przykład rzeźby miejskiej (pomnika?), bez zadęcia ku czci i dla chwały. Po znanych przechodniach wychodzących z chodnika i wrocławskich krasnoludkach wszelkiej postury oraz pomieszczenia,  tym razem lokomotywa… odlatująca do nieba, autor projektu Andrzej Jarodzki. Pogratulować i pomysłu i uporu – od powstania koncepcji, w 1994 r., upłynęło sporo wody w Odrze . No, ale dzięki temu uporowi amatorzy fotografowania się na tle i przy okazji zyskali nowy obiekt do zaliczenia a miasto kolejną atrakcję. Takie numery, pardon rzeźby, to tylko we Wrocku. Warto zobaczyć i poczytać o tej interesującej inicjatywie na stronie Pociąg do nieba. Tak się robi promocje miasta Panowie i Panie.

Poniżej znak strony pociagdonieba.org i chyba samego przedsięwzięcia, piszę chyba, bo nie znalazłem na jego temat żadnej wzmianki.

A skoro znak, to mam i uwagę – napis „pociąg do nieba”, na otoku koła, bardzo kiepsko czytelny.

PS na wzmiankowanej wyżej stronie szykuje się i sklepik z gadżetami, to się nazywa kompleksowe rozgrywanie atrakcji.

40 lat 125p

Dziwny zbieg okoliczności, przeszukiwałem wczoraj szpargały w poszukiwaniu jakiegoś starego zdjęcia do projektu i znalazłem nieco więcej. Przy okazji trafiłem bowiem na steraną latami kliszę z fotkami, ze słynnego bicia rekordu jazdy na 25 tys. km., na autostradzie pod Wrocławiem. Siedmioosobowa ekipa pod wodzą Sobiesława Zasady jeżdziła non stop fiatem 125p i rekord padł.

I pomyśleć, że to już prehistoria… Dziś mija bowiem 40 lat od chwili uruchomienia produkcji tego modelu na Żeraniu. Niegdyś symbol statusu, obiekt westchnień i wzruszeń, potem „roboczy koń” do wszystkiego, dziś wraca jako kultowy wózek. Prawdę mówiąc sam bym wrócił do mojego Wacka, ciepło wspominanego przez żonę i córkę. Choćby pamiętny pierwszy nasz wyjazd na żywieczczyznę, w zimie, drogi zasypane, niezłe fury albo nie odpalały, albo lądowały w rowach, a my… jeżdziliśmy bez problemów. Eh.

Nieco o historii emblematu Nowe logo Fiata